Inspiratie > Spiritualiteit > Informatief > Aalders: spiritualiteit

C. Aalders: Geschiedenis van de spiritualiteit (4)

III. De uitbouw van het spirituele leven

1. De eerste kloosters

Pachomius: wilde bewust een geordende samenleving op religieuze basis stichten, wat een novum was => Umwertung aller Werte, kritische functie van de novo societas!

In NT ook al novo societas (zie Handelingen) als kritische instantie ín de wereld => wereldlijke en openbare kritische functie van het christendom. De kloosters houden de herinnering hieraan legitiem in stand.

2. De betekenis van Basilius de Grote: innerlijke opbouw

Eenzaamheid als middel tot discipline. Stelte direction spirituelle in om de gemeenschap een ziel te geven. Biecht als mogelijkheid zichzelf uit te spreken en elkaars lasten te dragen => christelijke solidariteit in echte nieuwe gemeenschap.

Achtergrond: het moeilijke en problematische terrein der mystiek (pag.62). Hesychia bij Basilius als mystieke ervaring is dialogisch! Dit staat in contrast met de 'versmelting' bij de Hindoe-mysticus. En pas van hieruit kan volgens Basilius de monnik echt aan een nieuwe gemeenschap bouwen, terwijl bij de Hindoe die versmelting eindpunt is. Dialogiek verantwoordt de mystiek als bijbels legitiem, zowel naar God als naar de naaste toe.